~✿~ εїз ѕємαятιzм εїз ~✿~: özel

tatil bitti

Wed, 10 Oct 2007 18:42:10 GMT


	Uzuuuuuuuuuuuuuuun bir aradan sonra tekrar merhaba... Sanki yıllar geçmiş gibi olsa da aslında topu topu (ne demekse) 20 gün falan anca oldu yazmayalı. Hoş 20 gün deyip geçmemek lazım. Neler neler oluyor bir saatte bile. Kaldığım yerden devam edeyim o zaman ben. En son Çıralı dayken yazmıştım ya hani. Şimdi efenim dediler ki orada "burası caretta caretta ların yuva yaptığı yer. Sabah erkenden kalkar ve deniz kenarına giderseniz bir iki yavrunun denize ulaşmasına da siz yardımcı olursunuz." Yalaaaaaaaaaaaaan. Külliyen yalan hemde. Neyse, kendimce doğa ve hayvan dostu olan ben pek bi heveslendim son günümde bir işe yarayacağım düşüncesiyle. Heveslendim de kimseyi inandıramadım erken kalkabileceğime. Hayret bişey nerden bu kanıya vardılarsa:( Ama inat ettim ve kalktım. Hatta sevgili eşime de kalk dedim "Bana ne yaw keratalardan " diyerek uyumasına aldırmadım. Keşke aldırıp ben de uyusaymışım. Sabah sabah deniz kenarında tek gördüğüm yoga yapan turistlerdi. (sonuç yolculuk boyu uykusuzluk oldu sadece) Yolculuk deyip geçmemek lazım. Hele hele yol KAŞ-KALKAN-FETHİYE den geçiyorsa. Karar verdik kesinlikle seneye buralarda bir yerlerde tatil yapacağız. Fethiye nin tadı bir başkaydı. Yaklaşık 10 yıldır görmediğim bir arkadaşım orada oturuyor çünkü. Telefon ettim hemen buluştuk. Beraberce yemek yedik, ardından evinde kahve içtik. Duygu yoğunluğumu anlatmama imkân yok. Yeni doğmuş bebecik kızları kocaman olmuş neredeyse genç kız. Ama benim Fatoşum ve eşi Ahmet abi aynı. Sanki dün görüşmüşçesine sıcak ve sevecen bir hava ortada. Fatih onları sevdi onlar da Fatihi. Bense ortada mutlu maymun vaziyetinde. Garip ama bi o kadar da güzel duygular yaşadım. Kesinlikle karar verdik seneye Fethiye de tatil yapacağız. Yol uzun diyerek sarıla öpüşe ayrıldık arkadaşlarımdan taaaaa Bodrum a kadar yol var ne de olsa. Size de oluyor mu bilmem ama ben bodrumu tanıyamıyorum artık. Eski halini arıyor gözlerim hep nafile... Klasik, her günümüzü bir balıkçıda geçiriyoruz. Gonca yer değiştirmiş ama yeni yeri daha güzel olmuş. Gümüşlük acayip olmuş. off trafik ne çok sanki hala yaz mevsimi vs vs. Aklıma geliyor bundan bi süre önce bi tanıdık söylemişti. Bodrum a gittiğinde muhakkak git. "Selahattin Pınar Çiftliği" var "Altın Bey" işletiyor, ama şimdiden söyleyeyim pahalıdır diye. Madem tatildeyiz neden olmasın. Arıyoruz Altın Bey i. Balık mı et mi yiyeceksiniz diye soruyor sadece. Tercihimiz balık tabii ki. Paşa yı söylemiyoruz ama bi taraftan benim içim içimi yiyor ya kabul etmezlerse diye. Boşuna. Kapılarda karşılanıyoruz. Altın bey bizim paşaya bakıyor ben tam eyvah diye düşünürken paşanın kafasını okşayarak "labradordan başka köpek tanımam" diyor. 1 -2 ay önce yanan canım ormanlık arazinin hemen dibinde kendi cennetini yaratmış. En fazla 7 masası olan bir restoran. Mükemmel denecek derecede güzel bir masa dizaynı. Tek istenen listeden içeceğinizi seçip numarasını garsona söylemeniz. Sonrasında onlar sıra ile getiriyorlar her şeyi. Müzikler harika, ortam harika. HARİKA... Tıka basa doyduktan ve ağırlaştıktan sonra sevgilim hesabı öderken baya bi hafifledi. Hatta o kadar ki hala söyleniyor... Bense değdiğini söylüyorum, anlamlı bakışlarına aldırmadan. Hatta şöyle bir iddiam bile var. Bir erkek olsaydım sevdiğim kıza orada evlenme teklif ederdim. Hayır deme şansı yok. TATİL BİTTİİİ…
		.

TATİL BİTTİİİ…


	İstanbul’dayız artık. Sevgilimin(hemen açıklık getireyim sevgilim dediğim kişi kocam oluyor ama kocam kelimesini bi türlü sevemedim) bi dolu işi birikmiş. Benim ise önümde girmem gereken bi sınav var. Öyle ya aylardır kursa gidiyorum, uçmayı öğrenmeye çalışıyorum. Offf ne zor ne zor şey şu sınav stresi. Havalar da kötüledi mi ne? Nee sınav için sabahın köründe mi orda olacağız. Daha kargalar b.kunu bile örtmemişken hem de. Başlamadan belli oldu bu sınav zor olacak benim için. Yazılı kolay ne de olsa ezberlemem ve öğrenmem gereken sadece 200 soru var ve ben onları sular seller gibi biliyorum. Memleketim gerçekleri bir kez daha kör gözüne parmağım şeklinde gözüme sokan, saçma sapan, anlamsız, geyik, rezil bir sınav oluyoruz hep birlikte Met-Air, Bon-Air, IHK olarak(neden mi, nedeni hakikaten burada yazamayacağım kadar geyik yoksa ben salak mıyım yaw niye çalıştım ki boşu boşuna bu sorulara) Yazılı sınavın ertesi günü hep birlikte öğle yemeği yenecek ve aramızdan(8 kişiyiz) 4 kişi sınava girecek. Uzaktan gelenler ya da bir işte çalışan arkadaşlar tekrar tekrar gelmek olmasın ilk biz girelim diyorlar. Ne kötü. Beklemek dünyanı en kötü şeyi benim için. Bekledikçe artar stres oysa. Ama yapacak bir şey yok kabul. Oysa ben ilkokuldayken aşıya geldiklerinde(o zamanlar öyleydi arada bir bizi aşılamaya gelirlerdi) ilk aşıyı ben olurdum ki ilk ben kurtulayım. Heyecandan ölebilirim. Klüpte herkesin suratı bi karış. Herkesin gemileri karadenizde batmış. Kimse gülmüyor. Sınavdan çıkıp gelen arkadaşlar mutlu sadece. Ne de olsa dert bitti. Sınav da ne sınav ama. Uçağa biniyorsunuz, yanınıza daha önceden hiç tanımadığınız sivil havacılıktan gelme bi adam oturuyor. O ne derse yapıyorsunuz ve karar veriyor amca geçtiniz mi kaldınız mı diye. İyi de sen kimsin kardeşim, sen ne kadar yetkinsin ben sana sorular sorsam sen ne kadar biliyorsun acaba diyesi geliyor insanın. Ne de olsa burası memleketim ya ve işler burada nasıl yürür ve kimler hangi konumlara nasıl gelir az çok biliriz ya hani. Yetmezmiş gibi hocamızın suratından düşen de ne ola. Yuh yani. İçim karardı. Zaten sınav için evden çıkarken hava zifir karanlıktı. Üstelik gökyüzü de karanlık. Sen de karart içimizi hocam. Dün sınava girenlerden bi arkadaşı bıraktılar. Gün sonuydu ve çok yorgunlardı. Neyse ki bugün sınava ilk ben gireceğim. Heyecan zirve yapmış bi gitsek uçağa bi binsek bu heyecan azalacak adım gibi eminim. Hala bekliyoruz ya burada da. Binemedik bi türlü uçağa. Dedim ya heyecan zirve yapmış o sıra sevgili hocam “heyecanlanma hemşerim” diyor. Bilenler bilir hemşerim ne demektir(bilmeyenler için söyleyelim pek iç açıcı bir şey değil). YUHHH hemşeri olmak için yanlış gün hocam. Asıl bugün senin desteğine ihtiyacımız var. (tabi ki son cümleyi sadece içimden söylemedim:)). İyi ki de öyle yapmışım:) Daha uzun süre bekledikten sonra (apron da bile) binebildik uçağa sonunda. İğğkkk. Yanımda biri var. Bu mu beni sınava sokacak. Yaklaşık 1500 feet te bulutlar başlıyor amca göl üzerine gitmek istiyor. Stol yapacakmışız. Nası yane?? Biz önce 1-2 meydan turu yapalım sonra gideriz diyorum. Deli mi ne? İsterse beni bıraksın. Ben bu havada o istediği hareketleri yapmam. Söylüyorum aynen. (1-0) Bizden önce kalkan uçağın vortex inden etkilenmememiz için en az 12 dakika beklemeliymişiz (Ben olsam max 4-5 dakika beklerdim, hatta o kadar bile beklemezdim, çünkü yan rüzgar vardı) Biz beklerken yağmur da başladı. Neyse ben anladım bu amca benden daha heyecanlı. Bende heyecan bitti zaten. Hatta bu amca birçok şeyi benden bile az biliyor be. Saçmalığın daniskası bi durumdayız. Amca bana müdahalede bulunuyor, ben de müdahalesine müdahale sınav boyu. Sanırım beni hiç sevmedi. Olabilir ben de onu sevmedim zaten. Çoktan bitse de gitsek moduna geçtim bile. Öyle böyle derken tam iniş sırasında gerçekten tam da benim istediğim gibi o hiç dokunmadan güzel bir iniş oluyor. SONUÇ: PPL SINAVINI GEÇTİM. Yani pilotluğa ilk adımımı artık atmış oldum. Brövemi bekliyorum sabırsızlıkla şimdilerde.
		.

Bu kadar uzun yazı yazıp da link vermeden bitirdiğim görülmemiş şey.

Uzantısı istanbul.com olan email isterseniz hemen http://istanbul.com/ adresinden alabilirsiniz gibi mesela.
http://gulaylaates.spaces.live.com/ adresine gidip aylanın sayfasını ziyaret edbilir ve mesaj bırakabilirsiniz mesela
http://ccczuhalccc.spaces.live.com/ yarın onun doğumgünü mesela
yoksa sizin feysbuk unuz yok mu hala. Aaaaa gerçekten mi yawfs. E ne duruyosunuz. Ortalık yıkılıyo ayol facebook diye diye. Ben bile inat ettim ettim ama dayanamadım bu çılgınlığa. Beklerim arkadaşlar. Karıştırmayın lütfen 2 tane Semra Yener var ben yaşlı olanıyım

deniz ve tatil

Thu, 20 Sep 2007 08:27:10 GMT

tatil icin ilk planlarimiz hep Cesme-Bodrum uzerineydi.Evcil hayvan kabul eden oteller vardi ne de olsa. Mamafih hic de ole

diilmis.Konusup gorustugumuz tum oteller ya max 5.5 kilo ya da max 7.5 kiloya kadar pet kabul ediyorlar. Eeee bizim pasa 30 kusur kilo. Imkani yok diyet yaptirsak hatta olum orucuna da soksak o kiloya dusemez. Yazik, pek yazik oglusumuza... Ustelik

o bir labrador, ustelik o bir su kopeegi, hatta ordek gibi perde ayakli bizim oglan. Bu yuzden tatile cikma telasimiz. Sirf

onun icin.
Yoksa bir karavan mi alsak/kiralasak offf yawf offf derken.Kuzenim geldi aklima. O Antaya da calisiyor.Ustelik hemen hemen

tum otellerle is yapiyor. Hatta yanina en son gittigimde beni cirali diye biyere goturmustu. Bi suru bungalovlardan olusan

mini mini oteller vardi. Daglarin eteginde, cam agaclari icinde denize sifir olan sulak hani kaplumbaga memleketi canim.

anladiniz siz neresi oldugunu. Bi konussa kuzenim oradaki otel sahiplarinden biriyle....
Buradayiz iste...Hepbirlikte. Ben Sevgilim ve kopeeem. Keyif yapiyoruz. Bi de yoga yapan turistler. Tv bile yok.Sorduk niye

diye Konseptt dediler. Guzel, cook guzelmis buralar.
Aksam hava kararinca ortaya cikan minik minik kirpi yavrulari var. Pasa ilkkez karsilasiyor kirpi ile. Dogal olarak

koklayarak taniyacak ya bizim oglan. Ilk denemeden sonra hemen ogrendi. "Himmmmm. Bu garipbir yaratik! Bir daha

koklanmayacak" seklinde. Simdi kirpileri gorunce hafiften yol degistiriyor. Tek aksilik bu degil pasa icin:))
Bizim oglan apartman cocugu, muhallebi cocugu ya, dolayisiyla narin tabi biraz. Simdi soyle aslinda.. Burada boydan boya

uzanan kumsal pardon yani tassal demek daha dogru var. Kumdan cok daha fazla taslar. Bizimkinin patileri sadece cimen, parke ve hali gordugu icin simdiye degin. Acidi patileri...O kadar komik sekilde yuruyor ki taslar uzerinde..
Dun sahilden otele kadar kucaginda tasidi pasayi sevgilim. Gitti bizim karizma. Eksi sifirlarda surunuyooo.

Medeniyetle bagimiz yok degil elbette. Mesela bu laptop, cep telefonlarimiz, arabamiz,daglar yuzunden cekmeyen radyosu ve

televizyonu. Tek umudum arabadaki tv idi oysa.Ama sevgilim bi tane benim. Burada bile kacirmadim birdirbir geceyi :)Sevgilim Kemer e goturdu beni sirf diziyi seyretmek icin:) Ayrica dun gece Antalya ya kuzenimi gormeye gittik. Yeni evi cokk guzel

bayildim. Gule gule otursun. Ev hediyesi olarak ona aldigimiz kahve makinasinin ve dolayisiyla evin ilk kahvesinin tadina

baktik hep birlikte. Ardindan 7Mehmet de guzel bir aksam yemegi. Ya ben bu kuzenimi cok seviyorum. Doyamadim yine ona.

Koklaya koklaya optum yanindan ayrilmadan. Cicek gibi kokuyor... Umarim biz burdan ayrilmadan yine gorebilirim onu.
Istanbula donusumuzu 4-5 gune yaymaya karar verdigimizden daha erken ayrilacagiz buradalardan. yani kas-kalkan bodrum izmir ..vs seklinde donelim diye. pasanin da kalabilecegi yerleri bulabiliriz umuduyla yine... bakalim nasil olacak henuz bir

muamma.
Tipki benim ucak brovesi icin sivil havaciliktan gelecek olan kisiler gibi. Hemen hemen hergun ariyorum klubu. Geldiler mi

geliyorlar mi. hala bir haber yok. Iyi mi kotu mu derseniz aslinda iyi. Cunku geldikleri an istanbula sinava gitmem gerekiyor bir gunlugune. Bu durumda gelmemeleri iyi elbette. ama bu ha geldiler ha gelecekler ruh durumu insani rahatsiz ediyor.
Aman neyse canim. Nasil olsa arayacaklar geldiklerinde...Ben en iyisi gidip denizime gireyim....

Not: burada hersey guzel herseyhos. Iki seyi ozluyorum. Ucmak ve kendi bilgisayarim tabi kii de:

masum çocuklar

Mon, 20 Aug 2007 12:12:18 GMT

.
			Çocuklar Çok hoşuma giden, daha doğrusu hoşumuza giden gözlemlediğimiz birşeyi yazacağım. Akşam yemeğimizi yiyiyoruz. Önümüzdeki masada yaşları 5-8 arasında 3 tane çocuk var. O kadar uslu uslu yemek yiyiyorlar ki, ve o kadar güzeller ki, bir yandan yemeklerimizi yerken bir yandan da onları seyrediyoruz. en küçüklerinin nasılda kocaman karpuz dilimini ağzına tıkıştırıp, sonra ağzına sığmayan o kocaman dilimi nasılda o minicik elleriyle bastıra bastıra tıkıştırdığını , büyük bir keyifle izliyoruz. İşte tam o sırada babasıyla bir başka minik geliyor salona. babası oturuyor ve kızını oturtuyor masaya. I-ıh yeni gelenin gözü diğer masada. hemen kalkıyor ve bizimkilerin yanına geliyor. önce o karpuzlardan bi tane alıp ağzına tıkıştırıyor o da büyük bir keyif ve normal bir hareketmiş edasıyla. Sonra dönüyor bizimkilere gayet rahat "merhaba, benim adım Ayşe. Arkadaş olalım mı"diyor Olurrr diyor bizimkiler ve masadaki 4. sandalyeye yeni gelen hemen oturuyor. o kadar doğallar ki. Normal yani... Ve biz eşimle birbirimize bakıyoruz. Nasıl yani yaaa... İşte masumiyet bu diyoruz. Aynı senaryoyu büyüklerden oluşan bir masa için düşündüğümüzde. Öyle ya birigelip benim tabağımdan bir dilim karpuzu ağzına tıkıştırıp sonra "merhaba, ben bilmemkim, arkadaş olabilirmiyiz" dese. Kişi bayansa ,deli diye,bay ise adam sapık herhalde manyak derim. Aynı senaryoyu eşim için düşünüyorum hemen, aslında durum daha da vahimleşiyor,ve sadece bayan seçeneği üstünde duruyorum, ama onda bile durum o kadar kolay diil çünkü eminim o önce karpuzu yiyen bayanın güzelliğine bakıp sonra karar verecek. Kriterlere göre ise binlerce senaryo üretilebilecek. ** sonuçta; küçükken arkadaş olmak daha kolay diğer herşey gibi **** Son söz: Tatil harikaydı.

KOKU

Mon, 13 Aug 2007 20:38:44 GMT

Ben, 'koklanmayı' senden öğrendim;
Ve de koklamayı! ..
.....
Ben, koklamayı; senin koklamalarından öğrendim...

Ben, seni duymayı; beni dinleyişinden öğrendim...
Ben, seni görmeyi; bana bakışından öğrendim...
Ben, sana dokunmayı; bana dokunuşundan öğrendim...
Ve ben...
Ben, öperken koklamayı;
Öperken beni koklayışından öğrendim...
.....
Ben, öperken koklamayı,
Senden öğrendim! .. diyor Ayris

ne de güzel ve içtenlikle diyor hakikaten.

Koklamaların ve kokuların en güzeli (bebeğiniz hariç) şüphesiz sevgilinizin kokusudur.

oysa ben burada doğal kokulardan değil yapaylardan bahsedeceğim.

itiraf ediyorum ben hertür güzel koku ve parfüm hastasıyım. Yani ayakkabılardan sonra... neyse ayakkabıları geçelim.

Konumuz koku idi.

en son Buket Uzuner in istanbullular kitabını okurken, kitapta hafiften bir koku saplantısı hissettim tıpkı benim gibi. "Lavanta gibi kokan istanbul" dan ve freeshop ta paylaşılamayan kenzo dan. O kadar iyi anlayabildim ki, onları inanılmaz.

Evet hergün duş alıyor ve değişik bir parfüm kullanıyorum ama kenzo yu nedense bir başka seviyorum. Küçük bir kızkan, süslü teyzelere ve ablalara özenen küçük bir kızken, o teyze ve ablalar işte aynı şimdiki kenzo gibi kokarlardı. Pudralı bir koku ve çok feminen. Büyüyünce öyle kokmak isterdim. Kokuyorum da:)

kokuya bu kadar düşkün biri olarak elbette sevdiklerimi öperken, koklayarak öpmeyi seviyorum. Ama ne var biiliyor musunuz??

Sanki ten kokularımız kalmamış sanki bize küsmüs gibiler. Kimse kendi gibi kokmuyor.

kimse bunun farkına varmıyor.

evet gerçek buu

şu an evde her odada 18 dk da bir pııısssssssssst diye ses çıkarıp evi kokutan spreyler

yatakta yastıkta deterjan ve yumuşatıcı kokuları hatta ben abarttığımdan dolayı "durance tender night" yastık parfümü, banyado kokulu sabunlar, şampuanlar vucut kremleri, yüz kremleri......vs

benim abartmalarım hariç bunların birçoğu birçok evde var gerçekten.

Peki tüm bu kokular varken, siz sevdiğinizin kokusunu gerçekten alabiliyor musunuz??

uçacaksın uçacaksın

Thu, 26 Jul 2007 13:29:49 GMT

Nasıl yaniii yaaaa???

Neyse canım boşver. Bak Ankara dan geldim ben bu uçakla.. Valla diyom yaa.. Hem de giderken de başka uçak götürdük. Bi daha ankaraya tek başıma gidebilirmiyim bilmem ama oradan uçak getirebilirim()gibi geliyor..

ya bunca zamndır uçuyorum ve öğrenmeye çalışıyorum hala belki diyorum ne olacak benim halim .. oysa doğuştan yetenekli olanlar var.

kanıt işte burda. tam benim kullandığım uçağın arkasında ki otların üzerinde uçuyordu bu kelebek.

Tamam tamam . Öğreniyorum işte. Gün gelir belkisiz , amasız uçarım ben de. Değil mi Ayla?

Atış Poligonu

Fri, 20 Jul 2007 14:47:06 GMT

Son günlerde yazabileceğim onlarca olay ve duygu olmasına rağmen nedense birtürlü yazmadım,yazamadım. Kimbilir belki yazmak istemedim. Güzel , çok güzel oldukları için yazmadım belki. Kendi anılarımı, kendi duygularımı kendime sakladım. Çünkü biliyorum , hatta hepimiz biliyoruz ki güzel anılar güzel duygular hiçbir zaman başkaları tarafından ne hakettiği değeri görüyor, ne de...

Kendi yazılarıma gelen yorumlardan bile bunu anlayabiliyorum.

Mesela aşığım ve mutluyum desem bir yazımda, en fazla iki kişi yorum yazıyor.

Ama aşığım , aşık olduğum adam beni terketti veya ne bilim beni aldattı çok acı çekiyorum canım yanıyor desem. diğerine nazaran en az 10 kat fazla yorum hatta mail hatta telefon geliyor.

Hani hep duyarız, ve klişeleşmiş hale gelen. "insanlar acitasyona bayılıyorlar, o yüzden gazeteler 3. sayfa haberleri yapıyor ve hatta artık 1. sayfaya taşıyor, o yüzden sinemalar son yıllarda şiddet,vahşet,aksiyon ,korku temalarına ağırlık veriyor...vs vs.

Yani arkadaşlar yazmadığım süre içinde hep ama hep mutluydum ben.

Amaaaaa, ben yine de sizler için damar mı damaaaarrr yazılar buldum. Hiç merak etmeyin. Nereden olduğunu yazının sonunda göreceksiniz.

Aşk Üstüne
Yine sensindir özünden ayrı kalan.
O seni düşünmezken, sen yalnızlığına varırsın,
incitirsin başkalarını.
O yoksa hiç kimse yoktur, gecende, gündüzünde,
açlığında, tokluğunda, su içmelerinde de..
Bir tek sen kalırsın.

Aşk`tan Öncesi:
Yalnızlık, herkesten hızlı adımlarla kaçarcasına yalnızlık. Bir uçurumun kenarına oturmak gibi, aşağıya bakmaya korkar, direnir, en sonunda o uzun boşluğun çok da korkunç olmadığını görürsün.

Sadece derinlik.

İlk bakış zordur, bakana kadardır her şey. Düşesin gelir ve düşmeden orada öylece oturur kalırsın. Bir uçurumun kenarıdır yalnızlık. Gitmektir hep artan, öyle gidersin ki, gittiğin yerin dönülmez olduğunu sanarsın ve hiçbir zaman dönemeyeceğin kadar uzak değildir vardığın nokta.

Aşk İle:

Başkası için özünden arınırsın. O uçurumun kenarına yeniden dönmemek için, başkası için başkalaşırsın. Ona ait olmak için onun görmek istediği olmak istersin. Seni buna iten, içine düştüğün aşkın kutsallığıdır. Sırf onun için, özünü saklarsın. Özünden arınmak, aşık olunamayacak biri olduğundan değildir. Sadece onun düşlediği olabilmek içindir.
Sen beyazı sevdiğin bir anda kendini siyaha tapar bulursun. Sırf o sevdiği içindir bu. Tüm gömleklerin siyah oluverir, en sevdiğin beyaz kaleminin bile içi donar, kışsa mevsimlerden, çekmecende unuttuğun kalemin. Siyah kalemlerle ona notlar bırakırsın, onu sevdiğini, onun sevdiği kalemlerle yazarsan, seni daha çok seveceği içindir bu.
Aynalara daha sık bakarsın, hem güzelliğini hem içindeki aşkı yansıttığı için aynalara koşarsın. Hem onu hem seni görürsün. Her şeyi daha başkalaştırır aşk içinde olmak. Kokular, renkler başka tatlar biriktirir duyularında.
Aklına düşmez olur uçurumun kenarları. Sırf oraya dönmemek içindir, bir başkası olursun.
Ta ki yorgun düşene kadar. Seni yoran özünden arınmak değildir, tek başına arınmaktır aşkı zorlaştıran. Onun da senin kadar, senin için, senin istediğince olmamasıdır seni yoran. Kimse düşlediğine erişemez, aynı insanda, tüm beklediklerine, hiç kimse.
İşte bu yorar kalbimizi, kendin için bir başkası yaratmak isterken, kendin de bir başkası olursun.

Arınmak zorundasındır.

Kokuları daha farklı duyabilmek, düşmemek için yalnızlığa ..

Seversin, taparsın, ölürsün, yaşarken de ölür insan, en çok aşk içindeyken ölür. Binlerce ve gecelerce. Sırf onunla bir yaşam sürebilmektir; kimimiz için aşk.

Aşk`tan Sonrası:

Yine sensindir özünden ayrı kalan. O seni düşünmezken, sen yalnızlığına varırsın, incitirsin başkalarını.
O yoksa hiç kimse yoktur, gecende, gündüzünde, açlığında, tokluğunda, su içmelerinde de bir tek sen kalırsın. Yalnızlık seni yorana dek, onsuz ve onunla yaşarsın her anını. Duyduğun müzikler, giydiğin siyah gömlekler, her şey onu hatırlatır.
Gözyaşlarını sildiğin mendilin bile siyah olmadığına kahredersin. Onun sevdiği gibi olmadığından. Oysa o yoktur artık. Senin için her an, her yerde yaşadığın, hak etmediğin yalnızlığın bile çoktur ona.

Sen böyle düşünürsün, arada bir gördüğün dostlarından da duyduğun budur. Sevgin mi fazla gelmiştir ona?
Fazla mı tüketmişsindir her şeyini ve bu mudur onu sıkan şey. Ne çok sorular birikir kendinde. Sadece onun olmak mıdır, bir yerden sonra aşkı bitiren. Sadece onunsundur, her şeyinle, düşlerinle.
O ise başkalarına ait aşklar peşindedir, neden? Ne kadar saçmadır (!) bir ömür boyu biriyle olmak isteği. Ve aşktan sonra hala onunlasındır, onunla kalırsın hem özünde hem özünden uzaksındır yine. Seni özünden uzak kılan tek şey kalır; O´na ait olmadan da, onunsundur her şeyinle. Yok mudur böyle sevgiler? Her gün aynada gördüğüm. Aynı şehirde yıllarca uzaktasındır ondan, onun haberi olmadan. Kısacası aşktan öncesi, aşk ilesi ve aşktan sonrası varsa bir insanın işte onun duyduğudur AŞK.

Gerçek ve ölümsüz aşk ..
Her şeyin yarısını yaşadığın, yarım kaldığındır aşktan sonrası.
Aynalarda bedeninin yarısını gördün mü sen hiç?
Sen aşksın: yaz kendini.
Beyaz kalemini çekmecelerde unutma hiçbir zaman. İncinirsin! ..

Mutlu olun & Sevilin ;)

yazının orjinal hali için burayı tıklayınız

Cesaretiniz olduğundan emin misiniz?

Bazı şeyler cidden yürek ister, ciddi bir cesaret ister. Bungee-jumping, rafting, paraşütle atlama gibi sporlardan bahsetmiyorum. Onlar başka bir şey. Macera tutkusu, cesaret, atılım gibi. Ama asıl yürek isteyen şeyler aslında bunlar değil.

Aşık olmak ciddi bir yürek işidir. Herkes size karşıyken kendi düşüncenizi savunmak da yürek ister. Her zaman çok kaygan bir zemin olarak adlandırılan ve asla dostluk olamayacağı söylenen iş hayatında da birilerine güvenmek, doğru bildiğini söylemek yürek ister. Tüm bunlar için deli cesaretine ihtiyaçınız yok. Temiz bir kalp, hayata doğru bir bakış açısı ve ilke ve prensiplerle yaşamak arzusu tüm bunlar için yeterli aslında. Her ne olursa olsun kendinize yabancılaşmamak adına çok da önemlidir ilkeli olmak.

Özellikle işyerinizde profesyonel olmanız beklenir. Bunun anlamı herkesin yüzüne gülmek dost geçinmek, politik olmak, yalan söylemek, insanları şikayet edip, arkalarından konuşmak, sorunları görmezden gelmek, hataları insanların yüzüne değil arkasından dalga geçerek söylemek yani kısacası işi, hayatınızın merkezi kabul edip, kendiniz dışında herkese zarar vermektir profesyonellik. Sanırım olgun olmanız da profesyonel olmanızla alakalı bir şey. Hayatınızın merkezinin iş olması beklenir sizden. Hırslı olmanızı isterler. Kavga, kan, şiddet, gerilim görmek isterler. Bu yüzdendir ki kışkırtılırsınız, konuşturulmaya çalışılırsınız ve eğer iş zerre kadar umrunuzda değilse, dostlarınızı asla satmayacaksanız, doğrularınızı her daim söyleme niyetindeyseniz, üç kuruş için ilkelerinizden vazgeçmeyecekseniz işiniz çok zor. Ve işte o zaman hakkaten çalışmak ciddi bir yürek işi haline geliyor. Çünkü cehenneme dönüyor yaşantınız daha da önemlisi ufacık bir sorun için kalbinizi kırdıklarında yada başkasının kalbini kırdıklarında 'ne var ya? telafisi olmayan tek şey ölüm, değer mi her sorun çözülür nasılsa' demek geliyor içinizden. Hastalığın, yokluğun, insanalrın kötü zamanlarının kullanılmaması gerektiğini öğrenmişseniz, bunlara saygı duymayanları görünce tepeniz atıyor doğal olarak. Tabi ki iş önemli ve tabi ki görevler yapılmalı, kimse suistimal edilmemeli ama nereye kadar ve neleri feda ederek?

buraya kadar zevkle okuduysanız, yazının devamı için buraya tıklayınız

hayal-hayal kurmak-fantazi

Sun, 24 Jun 2007 22:09:52 GMT

HAYAL NEDİR? sorusuna verilen cevaplar:
Zihinde tasarlanan canlandırılan ve gerçekleşmesi özlenen şeydir.
Gerçek olmayandır.
"Bir şeyi olmadığı gibi görme" sanatıdır.
Bir kız ismidir.
Asla elde edemeyeceklerin için çırpınmaktır...
Seni özgür kılan şeydir hayal..
Asla gerçekleşemiyeceğini düşündüğün,keşke olsaydı dediğin imkansıs düşüncelerdir..
Hedef belirlemede yardımcı olan beyin kurgusudur.
Gerçeklerin tatmin etmediği noktada beynimizin pansuman için ürettiği sanrılardır.
Hayal kahvesi tutkunlarinin mekani anlatirken kullandigi kisaltmadır.
Pek çabuk ve kolay kırılabildiğinden sağına soluna "handle with care" yazılması gereken, fazla sık tüketilmesi sağlığa zararlı olan bişeydir.
Birçoklarında sadece hayal-kirikligi olarak bununan $eydir.
Üzerine bir çizgi çekilirse hayat olur..
Yalnızlığını paylaştığın dostundur.
İki çeşittir hayal.Biri geleceğin müsveddesidir.İnce ayrıntılarla bezenmiş bir labirent oyunu.Labirentin farklı yollarının planlanmasıdır.Bir projeksiyondur hangi yolda ilerleyeceğine dair.Geleceği yaratmada tanrının sana biçtiği paydır hayal.Ee madem ki bir gelecek var müsveddesini de çıkarmak lazımdır temize çekmeden önce.Unutmayın.Herşey gerçekleşmeden evvel sadece bir hayalden ibaretti.
İkincisi ise isyandır.Bedeninin içinde bulunduğu sistemi ruhunun kaldıramadığı,kabullenemediği anlarda ortaya çıkan bir çığlıktır.Kimi zaman bedeninin şartlarına değil ruhununkilere itah olunmuş detaylı,mantıklı, alternatif bir sistem olarak ortaya çıkar.Ya da mantık üzerine kurulu sistemin karşısında umutsuzca varolmaya çalışan kesik kesik,saçma,uçuk isyan çığlıkları olarak tezahür eden kumdan serpintiler eser beyninde.Ruhun doğal hakkı isyansa kendisi için olmayana...
Hayal, yaşanan gerçeklerden uzağa doğru çıkılan bir yolculuk değil midir sanki?
Kırmızı elbiseme sığmıyor hayallerim...
İnsan beyninin sonsuzluklarıyla sınırlı birşey,

Peki HAYAL KURMAK NEDİR?

Gelişmiş canlıların deneme-yanılma yöntemine maruz kalmamaları için sahip oldukları yetenek. bir çeşit simulasyon...
Hayal kurmak onurudur ruhun bedene karşı olan savaşında!!!
Geleceği kurmak için ona ihtiyacımız vardır. onsuz kendimizi akışa bırakırız, gelecek üzerindeki denetimimiz ortadan kalkar.
Her yetenek gibi kötüye kullanılabilir, boşa harcanabilir.
''olan'' dünyadan kaçıp ''olması istenen'' dünyaya girme hali. Her istenilenin gerçekleştirilemediği gerçek dünyada istekleri tatmin için gidilebilecek en masum en zararsız ve en güzel yol.
Kişiyi alıp götüren, sevindiren, coşturan, ayaklarını yerden kesen, fakat gerçekleşmediğinde üzen, yıpratan, gerçekçi olunması gerektiğini akıldan çıkartmamamızı hatırlatan eylem... iyidir, dozunda kaldığı sürece denilebilir...
Olmayacak dualara amin deme isinin zihnen sanal bir ortamda gerceklestirilmesi, bir nevi zihindeki gole maya tutturma calismasi.
Yaşamanın güzelleştiği anlar yaratmanın kısa tanımı
Kurarken her zaman gerçekleşmesi ihtimalini de gözönünde bulundurmalıdır insan, çünkü kişiyi sudan çıkmış balığa çeviren, afallatan ve ağzına sıçan hayalin gerçekleşmemesi değil gerçekleşmesidir. Kurarken nasıl olsa gerçekleşmeyeceği varsayımıyla kurulmuştur çünkü; hayalin gerçekleştiği senaryo hiç aklımıza gelmeyen, başımıza bela açacak durumları/halleri barındırır. Sanırım insanın başına gelebilecek en kötü şeylerden biridir; hayal ettiğiniz ve gerçekleşebileceğini hiç umamadığınız güzellikte bir şey hayatınızın içine edebilir, "ama, fakat?.." şeklinde ortada kalabilirsiniz. Dağlara taşlara.

FANTAZİ NEDİR
Sonsuz sınırsız, değişik heves, düşünüş, hayal diyor sözlükler,
Hayalin ecnebi karşılığı fantazidir... yani bir karşılığı da budur... fantazinin bizdeki karşılığı nedir? tamamen sapmıştır anlamından... yani diller arasındaki etkileşim farklı
Belden aşağı düşünme durumudur ki hemen hemen herkesin aklına nedense ilk bu gelir.
Fantazi kumas..
Bir de fantaaazi olarak uzatıla uzatıla okunur ki...
Fantazi muzik fantağzi müzik" şeklinde okunur. Prensi bol olan muzik turu.(bkz: fantezi muzigin prensi)

Görüldüğü gibi benden önce birçok insana sorulmuş bu soru ve alınan cevaplardan bazıları yukarıda. Tek bir siteden alıntı yapmadığım için bir adres veremiyorum. Google dan arama yapan herkes bu sonuçlara rahatlıkla ulaşabilir. Ama bir adres de var ki vermeden edemeyeceğim

Hayaller ve sevgiler… Bazen biri birinden ayrılmayan ikili, bazen biri birinin panzehiri.
diyor. Varın okuyun siz karar verin.

Bana gelince,
bu yazıyı yazmaya karar verdiğimde ve henüz hiç bir araştırma yapmamışken, ben bu konuda neler düşünüyordum acaba?Aslında 3 aşağı 5 yukarı benzeri şeyler gibi görünse de pek de aynı düşünmüyorum. olayı anlatmak için hatta bir örnek de vereceğim.

Uçma hayali ve uçma fantazisi

Bana göre hayal, hayatımda olmayan, olmasını arzu ettiğim şeylerdir ve herzaman gerçekleşme ihtimalini içinde barındırır. Uçma hayalim vardı ve şu an halen uçak kullanmayı öğrenmeye devam ediyorum yani uçuyorum.

Fantaziler ise zaten asla gerçekleşmeyeceğini bildiğim ama istediğim şeyler olabilir ancak ve onları kendi sanal dünyamda canlandırabilirim. Rüyalarımda uçarım bazı geceler , bazen bir yamaçtan bazen yüksek bir binanın tepesinden, tıpkı bir fantastik öykü misali. Uyandığımda bilirim o bir rüya. Ama yine de hoşuma gider , gözlerimi kapar uçtuğumu düşlerim, nedense uçarken kendimi küçük bir kız olarak düşler, kah doğduğum evin üstüne, kah yemyeşil uzanan çayırların üstüne bir masal kahramanı edasıyla salınır, ılık rüzgarı hissederim adeta tenimde. Elbette daha birçok fantaziler yaratır beynim , hepsinin detaylarını burada yazmam hem anlamsız hem sıkıcı hem de yersiz olur. O yüzden fantazileri bu kadar yazıp, gerisini sizin kendi hayal gücünüze bırakıyorum.

Bana göre hayal, hayatımda olmayan, olmasını arzu ettiğim şeylerdir ve herzaman gerçekleşme ihtimalini içinde barındırır demiştim. Ki bu dünyada hayal edip de kavuşamadığım 1-2 şey dışında, bazen hayallerimin ötesine bile kavuştuğum oldu. Ve işte bu hayallerin gerçekleşip gerçekleşmemesi de beni mutlu ya da mutsuzluğa iten sebepleri oluşturdu. Zamanla mutluluğun, her istediğine istediğin anda sahip olmadan da olabileceğini öğrenmeye çalıştım. Dikkat edin, öğrendim demiyorum, çalıştım diyorum. Çünkü hala mutsuzluğumun patladığı ve herşeyi örttüğü zamanları yaşadığım anlar oluyor. Ne yazık! İnsan bir noktaya fikse oluyor ve ona üzülüp hayıflanırken hayat geçiyor. Diğer güzellikleri kaçırıyor. Şimdi yaşamadıklarımın acısını çıkarıyorum bir taraftan. Bir taraftan hayatı yakalıyorum yeniden. Kendim için yaşamaya çalışıyorum. En çok kendimi seviyorum. Bilmiş bilmiş konuşuyor gibi görünebilir oralardan ama biliyorum ki konuşuyorum yada pardon yazıyorum.

Evet biliyorum.
2003 yılından bu yana onu düşünmeden geçirdiğim tek günüm olmadı çünkü. Ağladığım günler oldu.Çoooooooook.
Kimselere birşey söylemeden daldığım, boğazımın düğümlendiği, içimin acıdığı...
Kimselerle bu konuyu konuşamadığım oldu...
Soranlara kızdığım, yada saçma cevaplarla geçiştirdiğim oldu.
Unutamadım. Haketmedim. En kötüsü affedemedim. Ne kadar denersem deneyeyim affedemedim. Vazgeçtim artık anladım affedemiyorum.
Kendime kızdığım oldu. Güçsüzlüğüme, çaresizce boyun eğişime, bu kadar çok sevmemin bedelinin bu kadar çok ağır oluşuna kızdım. Hala kızıyorum kendime. Ve bunları yazarken hala ağlıyorum ya, işte ona da kızıyorum. Ama nasıl ve nedense ilk kez yazıyorum işte. Belki de isyanıdır bu ruhumun bilmiyorum. bunları yazarken şu an tutamıyorum kendimi. Gözyaşlarım sel oldu akıyor yine. Siler miyim bu yazdıklerımı yoksa yayınlama cesaretim olur mu onu da bilmiyorum. Neden yazıyorum gerçekten bilmiyorum. Oysa bir süredir yani uçak kullanmaya başladığımdan beri azalmıştı acım.

•.♥.•Pidd@•.♥.• bu işte senin de payın var , oysa hayallerle ilgili bambaşka şeyler yazacaktım.
Çok uzatmayacağım. Süslü kelimelerle ifade edecek halim yok şimdi.
Garip bir hayatım var benim, birçok kadının hayal bile edemeyeceği güzellikleri içinde barındıran. Hayal etmediğim, aklıma gelmeyen ama sahip olduğum maddi manevi çokkk şey.
Hayatımda bir tek eksik şey var.

♥Anne♥

diyen bir ses.

ben o sesi hayallerimde yaşatmaktan vazgeçmedim...

sağlıklı olmak

Sun, 24 Jun 2007 11:23:51 GMT

bugün sabahın köründe kargalar b.kunu örtmeden kalktım . Elbette deli değilim. Havaalanına eşimi karşılamaya gittik paşayla birlikte. ama biraz fazla erken gitmişiz. İnler ve de cinler bile top atmak yerine uyumayı tercih ediyor olsalar gerek kimsecikler yoktu. Ben de bizim klube gidip biraz paşayla oynadıktan sonra aklıma geldi. benim uçaklı fotoğrafım hiç yok. hoş bu daha önce de gelmişti aklıma aslında ama hiç fırsat olmadı işte. Hernekadar uçtuğum uçak bu olmasa da , varsın olmasın ben o olarak düşledim bu fotoğrafları çekerken. O yüzden sanırım fazla sevgi gösterisinde bulundum. idare edin işte yaaa. Ha bu el ayak neyin nesidir. bilmem sabah sabah kendikendime çok mutlu olduğumu düşünürken, uçak kullanmama yarayan el ve ayağıma teşekkür ettim galiba. Ayrıca şükrettim de diyebiliriz. Hele hele dün gittiğim doktordan sonra daha da bi şükrettim.

ucakveben

yaklaşık 10 gündür sol ayağımda (my left foot)hissettiğim elektirk çarpması benzeri bir his ile doktora gittim de. o da beni başka bir doktora gönderdi EMG adında bir test için.

E=elektriği,ebeni

M=mebeni

G=göreceksin,gösterirler

falan gibi bi test. Sanırım doktor hanım da Lost da oynayan Sayit karekterinin kızkardeşi idi. yaklaşık 1 saat boyunca bacaklarımın değişik birçok bölgesine elektrik verdi. Hatta bu yetmedi bitti bitti dedikten sonra kocaman bir iğne çıkardı bi de utanmadan. Neymiş ucunda kamera varmış. Meğer elekrik işin kolay yanıymış. asıl zorluk iğnedeymiş. iğnenin batması değil ama. o iğneyi ayağımın altına batırdıktan sonra mesela diyorki frene basar gibi it. Ihhh. elektrikte bişey yapamayıp kuzu gibi yatıyordum. ama şimdi dediği hareketi yapınca kendikendime canımı daha çok yakıyorum. bi de daha kuvvetli hadi bi daha. Eben eben.

ben korku filmlerini çok sevmeme rağmen filmlerde bile kendikendine işkence sahneleri beni en çok irrite eden sahnelerdir. Örnek:saw namı diğer testere

Bekar mısın sen diyorum doktora. evet diyor. EE belli zaten kim evlenir onunla. aynen söylüyorum yüzüne. gülüyoruz tabii. o an aklıma geliyor peki ama beni bu doktora yönlendiren doktor??? ya ben ona ne yaptım da beni buraya gönderdi. yaktım doktor seni. hatırlıyorum parmağında yüzük yoktu. sen şimdi beni 1 saatliğine işkenceye gönderdin ya. bak şimdi ben sizin aranızı yapayım bu sayitin kız kardeşiyle... ohhhh ömür boyu yakayım seni çıra gibi....

Neyse neyse...Sonuç bişey bulamadılar boşuboşuna o kadar acıyı çektim. Sevgili '@*{\æ~? doktorum daha diyor ki ya emar çektireceksin yada bir süre b vitamini magnesium vs alacaksın. saol ben vitamin alayım. bak hemen notumu bile aldım.

sev kardeşim

Mon, 18 Jun 2007 14:46:22 GMT

insan tanımadığı bir şehirde evde yalnız kalırsa neler yapmaz. Hele bir de bilgisayar varsa. Benim gibi böyle eski resimleri klip yapar. Evde temizlik yapar. http://odaoyunlari.blogspot.com/ ya gider. oynayabildiği kadar oyun oynar. Sanmayın kendimi acındırıyorum ya da gerçekten sıkıldım. Bilakis acaip keyf aldım. Uzun yıllardır bekar evi görmemiştim. Özlemişim. Yoksa param da var pulum da. Bu memlekette taksi de var bol bol plaj da.

Video: sev

sevgi budalası

Mon, 18 Jun 2007 01:01:04 GMT

Annem bana

SEN BENİM OKYANUSUMSUN, İÇSEM İÇEMEM, GEÇSEM GEÇEMEM, SENİ ÇOK SEVİYORUM

derdi hep, kendi bulduğu bir cümleyle böyle.
Babam PRENSESİM, CİLVELİ KIZIM GEL derdi, öper severdi.

Çok uzun sarı saçlarım vardı. Sanırdım ki annem ve babam hatta özellikle babam beni çok sevdiği için saçlarım bu kadar güzel. Sanırdım ki saçlarım babam beni severken uzuyor. Daha çok sevsin isterdim asla yetmezdi sevgiler, o da daha çok daha da çok severdi. İş dönüşünde bir tur motor keyfini kaçırmamak için babamı kapıda beklerdim (Jawa motorunun benzin deposu üzerine beni oturtan babam evimizin bir arka sokağından bir tur yaptırırdı çok yorgun değilse. Hani masalların anlatıldığı bir varmış bir yokmuş gibi geliyor diil mi kulağa.

Öyleydi ama
Küçük bir ege kasabasında doğup büyüdüm ben. Çıkmaz sokak edasıyla tren yolunun bile gelip sonlandığı daha öteye gidemediği , belki de buraya kadar gelenlerin başka yere gitmek istemediği. Sevgilerin ve saygının gerçekten var olduğu ve kendine has lehçesiyle dile getirildiği. Seni-sana, beni- bana kelimelerinin sürekli birbiri yerine karıştırılıp sonuçta sene -bene gibi söylendiği. Ama herne olursa olsun mutlak bir sevginin olduğu, insanların komşuların olduğu. İşte buyüzdendir benim sevgi budalalığım. Sanılır ki çok sevgisiz kalan insan sevgiyi arar ve peşinde koşar. Hayır!!! Asıl insan bu kadar çok sevgiyle büyütülürse, çok doğaldır ki bu sevgiyi heryerde görmek istiyor. Ve mütamadiyen seviyor. Böyleyim ben. Çocukluğumdan beri sevgi budalasıyım. Bazen kedi gibi sırnaştığım da oluyor sevgiyi az bulursam. Zorla söylettiğim oluyor. O filmlerdeki kadınların kocalarına beni seviyo musun replikleri değil sadece bahsettiğimm. Bazen kuzenime telefon açıp beni sevdiğini söyle dediğim oluyor misal. Yada sadece sevgililerin yaptığı sanılan telefon açıp seni seviyorum demek için aradım repliğini yeğenime ve ya bir arkadaşıma yapabiliyorum. Aşkım, canım kelimelerini kullanıyorum sık sık.

Sevmeyi de sevilmeyi de seviyorum. Beni tanıyan tüm dostlarım ve arkadaşlarımı küçük büyük herkesi de yavaş yavaş kendime benzetiyorum. Telefon konuşmalarımın son cümlesi seni seviyorum oluyor genelde. Ve tanıdıklarım da bana aynı şekilde cevap veriyor. Ama haksız mıyım şimdi.

Arada annemlere gidiyorum, elbette zaman ve teknoloji oralarda da değiştirdi birşeyleri ama hala paylaşım dayanışma ve sevgi var. Hala tarhana, erişte , yufka, salça elbirliği ile yapılıyor. Hastalanan bir komşunun evine sırayla yemek yapılıyor gençler büyüklerin evlerinin temizliğine yardımcı oluyor. Sevgiyle bakıyorlar birbirlerine.
Şimdi istanbuldayım.

Zaman zaman yeni insanlarla tanışıyorum. Bazen uzaylıymışım gibi bakıyorlar bana. Bu kız ne ayak diyorlar belki de bazen. Oysa sahtelik yok sevgimde. Birini seversem seviyorum işte ve söyleyiveriyorum sevgimi. Hoş sevmezsem de söylüyorum ya:) Gerçekten ne komik değil mi. Sen melek misin diyen oluyor hatta rol yaptığımı düşünen oluyor hiçbir insanın bu kadar paylaşımcı ve sevecen olduğuna inanmak istemiyor insanlar hatta kendimi polyannacılık oynamaya zorladığımı ve psikolojik sorunlarım olduğunu düşünenler çıkıyor arada. Bi şekil de birine bir yardım imkanım olup da yardım ettiğimde şüpheyle bakıyorlar. Niye bu öyle yaptı ne çıkarı var dercesine. Oysa ben büyüklerimden gördüğümden gayrısını yapmıyorum ki ya da doğal olmayan ekstra bişey. Yani diyorum ki ben doğalım sizler zamanla yozlaşmışsınız. Diyorum da anlayana tabii ki. Hem insan ne kadar süre rol yapabilir ki. Bizim köyde sarmısağı gelin etmişler kırk gün sonra kokusu çıkmış diye bi laf var.

Tüm bunlar nereden çıktı şimdi... Hoppala ..

Çünkü şu an Antalya dayım aslında. En sevdiğim kuzenimin evindeyim. Bir sürü arkadaşı var burada. Hepsiyle aşkım canım konuşuyor. Telefonla konuşurken bol bol sevgi sözcükleri kullanıyor. Arkadaşlarına sarılırken içten kocaman sarılıyor. Sabah kahvesine biri geliyor derdini anlatıyor. O konuşurken bir başka arkadaşı bizim sabah kahvaltı bulaşıklarımızı yıkıyor kendiliğinden. Bense uzaylı gibi onu izliyorum. Ya bu kız kaç zamandır burada ki, nee zaman bu kadar sevdirdi kendini diyorum kendi kendime. Kalkıp öpüyorum onu o anlamıyor onu neden öptüğümü ama hemen karşılık verip o da beni öpüyor. Sanırım genetik bir bozukluk

Annem hala her telefonumda ve beni her görüşünde

SEN BENİM OKYANUSUMSUN, İÇSEM İÇEMEM, GEÇSEM GEÇEMEM, SENİ ÇOK SEVİYORUM diyor.

Saçlarım artık simsiyah ve kısa olmasına rağmen babam beni hala çok sevdiğini söylüyor.

Bilmiyorum budala mıyım yoksa bağımlı mı?

ilk solom ve hocam Ziya Timuroğlu

Mon, 07 May 2007 20:35:52 GMT

Ziya Timuroğlu

6 Mayıs 2007(tarih), Ziya Timuroğlu (hocam),TC-DBE(uçağın adı)

Hani bazı şeyler insanlık tarihine, dünya tarihine altın harflerle yazılmış (hatta kazınmıştır). Ama herbirimiz, yaşadığı sürece kendi tarihini yazar bir taraftan. Başrol oyuncusunun kendimiz olduğu bir film gibidir bazen hayat. "Hayatım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçti" lafını duymuşuzdur muhakkak birilerinden ya da belki de bizim gözümüzün önünden geçmiştir o film şeridi. Ve geçmişe dönüp baktığımızda, hayatımızın her anını hatırlamayız ama bazı anlar ve yaşananlar asla unutulmaz. Öyle anlar yaşarız ki, sanki fotoğraf kareleri gibi nettir. Hatta aynı anı birlikte yaşayan iki kişi o ana ait farklı kareleri hatırlarlar çoğu zaman. Hatta ,bazen biri o anı unutur diğeri hatırlatmaya çalışır nafile... Ve tüm bu hayat boyunca bazı şeyler gerçekten hiç unutulmaz. Bazıları gerçekten kişiye özel olan anıların, bazılarını ise genellemek mümkündür. Hele ilklerrr
ilk aşk- ilk öpücük
ilk ÖSS
ilk evlilik
ilk bebek ....vs
Bu liste uzar uzarrrr gider.
Ben ise başrolünü hocamla paylaştığım bu tarihi yazdım altın harflerle kendi hayatıma. Peki nasıl yazdım ? Daha önce sadece yolcu olarak bindiğim ve tek aktivitemin kemerimi bağlamak olduğu uçak, dün kendi başıma havalanıp sonra yere indiğim bir araç oldu?
Tabi ki tek başıma diil? O yüzden önce;
Bana bu konuda maddi ve manevi destek veren Eşim Fatih'e,
Beni yüreklendiren İstanbul Havacılık Klubünden Ayla ve Barış'a ,
Bana dualarıyla destek veren Anne ve Babama,
Uçuş sonrası beni tebrik eden havaalanı personeline,
Uçuştan hemen sonra telefonla beni arayan tüm arkadaşlarıma,
ama en çok
Beni bir iğneoyası (aklıma gelen en ince oya) işler gibi işleyen Hocam Ziya Timuroğlu'na,
sonsuz teşekkürler...

Gelelim Uçuşa;
Daha önce yazmıştım , uçmak için havaalanına doğru yola çıktığım an, sanki midemde kelebekler dans ediyor gibi inanılmaz bir mutluluk ve sevinçle gidiyordum. Lakin solo uçuş zamanımın yaklaştığını hissettikçe o kelebekler sanki bir hamamböceği gibi oldular. Tam o arada üşütüp grip olmak, aslında hoşuma gitmedi desem yalan olur. Sanki arada bir nefes aldım. Dolayısıyla 1 hafta hatta 10 gün ara verdim. Her ne kadar şimdiye kadar herkes aman uçmaya başlayınca mümkünse hiç ara vermeden uç dese de itiraf ediyorum bence bu ara hiç de fena olmadı . Olmadı da, kelebeklerin yerini alan hamamböcekleri, yerlerini hafif hafif yusuf yusuflara bırakmaya başladı. Ta ki;
5 Mayıs a kadar. İşte o günkü uçuşta , birşeyler gerçekten yerine oturdu diye hissettim ve yusufların bir çoğunu o gün pistte terkettim. İsteyen varsa Sabiha Gökçende bol miktarda olduğundan eminim..
5 mayıs uçuş sonrası hocam;
"bu akşam erken yat, bara pavyona gidip içme yarın sabah saat sekizde uçacak şekilde burada ol yarın solo uçacaksın" dediğinde aslında son derece hazır ve hazırlıklıydım. Hala korkuyordum evet ama bir yandan da çok hevesli ve istekliydim. eve nasıl geldim bilmiyorum. Ama yol boyu arayabileceğim herkesi aradım. (4-5 kişi, o kadar da abartmadım yani canım). Erkenden yattım gerçekten ama ne kadar uyudum nasıl uyudum siz bir de bana sorun.
Sabah evden çıkıp, uçağa bindiğim ana kadar sanki duygu sigortaları atmış ruhsuz biri gibiydim. Kimbilir bu da belki bir tür savunma mekanızması falandır.
Ben o ana kadar, herşeyin daha önceki düzen dahilinde, herşeyin rutin bir şekilde olacağına inandırmıştım sanırım kendimi. Yani önce uçağın harici ve dahili kontrollerini yapacaktım, uçağa binecek ....bla bla. Oysa hocam birçırpıda kontrollerin hepsini yapıp haydi haydi dediği an bir hopladım aslında.
Derken , o da ne kule bize motor çalıştırma izni vermiyor, meğer uçuş planı doldururken saat yanlış yazılmış. hemen düzeltilerek izin veriliyor ama bir taraftan yaklaşık 40 dakika sonra trafik olacak die de birdiriyorlar. Kural olarak ilk 45 dakika beraber uçtuktan sonra 15 dakikalık meydan turunu tek başıma yapacağım ve bu arada hocam acele ediyor. Sanırım, o 45 dakikalık süre icinde mümkün olan en fazla iniş kalkış çalışmasını sığdırmak istiyor. Onun acelesi ve hızı zaten bir bahane arayan beni biraz geriyor ve biraz elim ayağım karışıyor aslında. Ve biraz saçmalıyorum havada. O kızıyor haklı olarak bana. Gözlerim doluyor ama hocaya çaktırmıyorum ve bir taraftan da, ya ben bilerek kötü yapsam da beni soloya bırakmasa diye de aklımdan geçiriyorum . Ama ,daha iyisini hatta daha da iyisini yapmaya çalışıyorum yine de. Gerçi bişekilde kaytarabilmek için hocama "belki de solo için henüz erken belki biraz daha deneyim etmeliyim" demeyi de deniyorum ama nafile. Karşımda yıllarını bu işe adamış hem uçuş hem eğitmenlik anlamında uzman biri bana diyor ki, hayır yaparsın. Son olarak ola ki kötü bir iniş yapacak olursam nasıl pas geçmem gerektiğini ve gerekli bazı şeyleri söylüyor ve beni indirip devam edeceksin diyor. Duruyoruz, hocam inecek şimdi ve ben yalnız uçacağım. Inanılmaz duygulanıyorum.Öyle böyle değil. Gözlerim bu sefer mutluluktan, sevgiden inanılmaz bir hazdan dolayı doluyor. Hocam elleriyle yüzümü tutup yanaklarımı öpüyor ve bana "hadi Semra göster kendini, yaparsın,bak hava gayet güzel,rüzgar yok, ben seni şu tepede otları yolarak izleyeceğim diyor ve iniyor, çok gururlanıyorum çooooook. İniyor. ben pist başına geldiğimde gerçekten çok güçlüyüm, gururluyum ve kendime güvenim sonsuz. Bana böyle hissettirebildiği için hocama bir kez daha minnettarım. 1,2,3 diyorum ve gaz veriyorum. Aklıma daha önce bir pilotun dediği geliyor hani " ilk solosunda,herzaman hocasının oturduğu koltuk şimdi boş olduğundan,o koltuk büyümüş büyümüş dev gibi olmuş" falan. Gülüyorum , hiç de öyle değil. Evet belki o koltuk boş ama kulağımda hocamın sesi biran eksilmiyor ki. Sanki yanımda gibi.
"kalkışta sağ direksiyonu tok tut" diyor,
"uyuma Semra bak yer artı 300feet flap bırak" diyor,
"hakim ol şu uçağa, bak sağa yatırma,sola yatırma, flatner ayarını yap" diyor ve tam
"900 feet te sağa dön" diyecek

hoppalaaaa.... Uçağın camı açılıyor. Gazı iyice kilitleyip pencereyi kapatmayı deniyorum imkansız tek elle kapatamıyorum.Bir taraftan irtifa alırken bu işi yapamayacağımı anlıyorum. Düz uçuşa geçtiğim anda tekrar denerim diye düşünüp sağa dönüyorum.

Hocamın sesi geri geliyor. "dön piste bak"
Bakıyorum. Islık çalabilsem çalacağım . Harika görünüyor. Tam 90 derece. Tam şımaracağım
" Tek bir noktaya fixe olma. Bak süratin fazla , yararlan biran önce 1500 feet i yakala" diyor hocam.
Çekiyorum lövyeyi kendime. Ohhh. yaşasın hakkaten henüz rüzgaraltı için çok zaman var ve ben 1500 feeti yakaladım. Hemen önce başı ezip sonra gazı ayarlayıp, düz uçuşa geçiyorum. Gazı 2200Rpm e kilitliyorum. Flatner ayarımı bir güzel yapıyorum, ve Camı kapatıyorum. Voala!!
Sağa Rüzgaraltına dönüyorum. Döner dönmez Kuleye haber vermek için telsizi alıyorum elime cam gene açılıyor.Takmıyorum. O gürültü içinde,
--"Gökçen, DBE rüzgaraltı" diyorum. Bana Esas bacağı ikaz edin diyor.
--"esas bacağı ikaz edicem, DBE" diyorum.
bikaç kez pencereyi kapatmayı deniyorum mümkün değil kapanmıyor inatla. O an açık pencere ile inmek bi problem olur mu diye düşünüyorum. Acaba Cep telefonumdan arayıp hocama sorsam mı, ya kuleye sorsam ? Eminim çok gülerler ya da gülmezler. Sonra kendi kendime diyorum ki "Amma yaptın sen de Semra! İniş takımı mı bu sanki. Açıldı açılmadı. Üstelik checklist te emerceny durumları içinde böyle bir durum yok. Hepsini bi kenara koy, Bu durum problem yaratacak birşey olsaydı eğer, kesinlikle bugüne kadar hocam bana bunu söylerdi. Demek ki o kadar önemli değil. diye düşünüyorum ve uçağı hisset diyorum kendikendime. Hani arabada lastik patlar veya iner, araba o tarafa çeker veya direksiyon ağırlaşır. Ben de, aynı olmasa bile uçak için aynı şeyi hissetmeye çalışıyorum. Kumandalarda herzamankinden farklı olan bişey var mı? Yoook. Sadece biraz daha gürültülü ve de havadar. E iyi o zaman. Aslında iyi de oldu ooohh mis gibi hava...
Hocamın sesi geri geliyor. "pist orta hizasında iniş hazırlıkları yap". Yapıyorum. Gayet iyi gidiyorum. Biraz sonra yavas uçuşa geçeceğim.

Telsizden bir ses duyuyorum.
--"DBE ,yaklaşmakta olan bir uçak var. İkincisiniz cazur cuzur zzzzzzé"
Aslında anlamıyorum tam olarak ne dediğini. İlk defa gerçekten öf-pöf diyorum. Bir yandan çoktan yavaş uçuşa geçtim bile..Ne yapmalıyım anlamadım ki hocam olsa sorardım. O an kendime bir tek şey söylüyorum asla panik olma saki ol. Gözlerim adeta bir radar gökyüzünü tarıyor önce. Aslında sağa dönmem lazım esas bacak için ama birşeyi yanlış anlamak bazen hiç anlamamaktan daha kötüdür. O yüzden trafiği kontrol ederek sola dönüyorum. Çünkü daha önceki çalışmalarımızda kule bizi beklettiğinde hocam beni o tarafa döndürmüştü. Hatta orada bir tepe üzerinde bir miktar dönüp durmuştuk dolap beygiri misali. Evet en doğrusu o . O tepe üzerine yöneliyorum ve Kuleye soruyorum. Adeta arkadasıma sorar gibi hem de,
--"Gökçen,DBE ben anlamadım bekliyeyim mi? İkinci ne demek bilmiyorum"
--
Hiç cevap yok. Muhtemelen onlar da beni anlamadılar. Çünkü eminim hiçbir procedürde ya da hayatta böyle bir telsiz sohbeti yoktur aslında. Ya da aslında duydular ama ne desinler ki. Yani ne demelerini bekliyordum ki. Bana ders verecek halleri yok ya. En doğrusunu yaptılar. Belki o an bana açıklama yapsalar benim daha çok kafam karışacak yada nebilim işte.
Ayrıca kule benim ilk kez soloya kaldığımı biliyor. Hatta bir ara bir uçak VFR yaklaşmak istedi ama onlara izin vermedi kule. İlk kez solo uçan bir öğrenci var dedi. Ee yanii, yanisi aslında onlar da sürekli beni gözlüyorlar. Bu arada ben esasbacak yerine sol tarafa dönünce acaba aşağıda hocam neyapıyor? Eminim otları yolmak yetmiyor ,köklüyordur. Bir taraftan bunları düşünüp bir tur atarak esas bacak tarafına dönüyorum. Ahanda gelen yolcu uçağını çok net görüyorum. Anladım bu uçak inecek önce ,sonra ben. Uçak piste doğru yaklaşıyor ben son yaklaşmaya. Kule beni görüyor biliyorum. Zaten o arada bana son yaklaşmadan piste devam edebileceğimi söylüyor. Pist serbest diyor. Ama benim gözüm o uçakta. Aslında biliyorum ben son yaklaşmaya girdiğimde o çoktan inmiş ve pisti terketmiş olacak. Ama uçak gene de takılıyor gözüme. Biliyorum ben en fazla 60-70 Knot la yaklaşacağım ve o uçak kimbilir benim kaç katım hızlı ama takılıyor gözüme işte. Ben de diyorum ki kendi kendime "şimdi bu uçak gözüne takılıp seni strese sokacak hatta belki panik yapacaksın. en iyisi sen irtifanı sabit tutarak bir daire daha çiz havada bu arada bu uçak pistten ayrılsın. Kafan rahat inersin. Umarım hocam aşağıda bana çok kızmaz. Üstelik bence önce güvenlik gelmeli acele etme diyorum kendime. Sonra sol tarafa ve arkama bakıyorum. Bi de daire çizeyim güvenli olsun derken başka bir uçakla burun buruna gelmeyeyim. ohh. Şükür havadaki tek uçak benim. Bu sefer soldan bir daire çiziyorum (eminim hocam tüm otları hatta saçını başını yoldu kimbilir belkide iniş yapmaktan korktum sanıyor şimdi, ya da kimbilir ne düşünüyor) ve piste bakıyorum tam karşımda. Üstelik misss. Kocaman tertemiz bir pist. Tamam bu kadar işte. Daha inmeden rahatlıkla inebileceğimden eminim. Hocamın sesi yanımda. Gazı tamamen kesmedimm zaten rahat rahat gidiyorum, hızımı kontrol ediyorum, istikamet pist. Bi besmele okuyorum. Yardım et YaRabbim diyorum.
Ohhh, herşey ve herkes benim yanımda bana güç veriyor o an.
Tam pist başındayım. Gazın tamamını alıyorum. Ve hocam "şimdi" diyor "1 adam boyunageldin uçağı düz uçuş konumuna getir. şimdi yavaşça uçak burnunu pistin sonuna dedğdirmeye çalış, çalış, çalış, hemen getirme, getirmeye çalış, getirmeye çalış,......

PIT. Uçağı indirdim. Evet abartmıyorum. PIT diye indi uçak. Bence en yumuşak en güzel inişimdi. Kule pistten ayrılacağım kavşak ismini söylediğinde onlara teşekkür ediyorum onlar darica ederiz geçmiş olsun diyorlar. Aprona doğru ilerliyorum. Hocam orada , benden hemen sonra uçacak olan öğrencisi de orada. Konuşmak anlatmak istiyorum herşeyi zaman yok.O hemen havalanacak. Sadece beni tebrik ediyor öpüyor yeniden. Çok mutluyum.

Pencere mi?? O hala açık. Biraz sonra hocam kapatır nasılsa.

Çooook ama çok mutluyum. Şımarmak gibi olmasın ama artık hissediyorum benden pilot olur.
Elbette öğrenecek daha çok şey var. Ben henüz bu işin alfabesini öğrendim sadece. Roman yazmak için önce daha okumam gereken çok kitap var yani.

Ben uçmayı çok sevdim.

ilk solo uçuş

Sat, 05 May 2007 19:01:23 GMT

Yarın büyük gün.

Çok heyecanlıyım , biraz da korkuyorum. Umarım herşey güzel geçer ve ben uçuşumu başarıyla tamamlarım. Tanıdığım hemen hemen herkesi telefonla arayıp benim için dua etmelerini bile istedim. Evet o büyük gün geldi çattı işte. Yarın sabah saat 8 ile 9 arasında ilk SOLO.

Bernoulli prensibi, venturi tube,

Wed, 18 Apr 2007 19:53:03 GMT

.
			Teorik ve Pratik Yıllarca aldığım mühendislik eğitimimden bugün geriye bana kalan bir iki işe yarar bilgi, bir kaç isim. Bunlardan biri de şüphesiz isimden de anlayabileceğiniz gibi Bernoulli Equations ve Venturi tubes yani bizim dilimize göre bernolli denklemi, prensibi venturi borusu. Bu amca vakti zamanında demiş ki; bir akışkanın hızı arttıkça, o akışkanın içindeki basınç azalır yada tam tersi, bir akışkanın hızı azaldıkça, o akışkanın içindeki basınç artar. Ve temel gaz yasasına göre ise , gazın miktarını ve hacmini sabit tutarsak, sıcaklık basınçla doğru orantılıdır.bla bla bla. ve hatta bunu kanıtlamak için venturi tube adını verdigi bir de boru düzenegi hazırlamış amcam. Bu borunun orta kısmını uçlarına oranla daha dar yapmış.Hava bu borudan geçerken, dar kısma geldiğinde sürati artar ve basıncı azalır, tabi sıcaklığı da.Oysa buraya kadar anlattıklarımı hepimiz zaten biliyoruz. Nasıl mı?? Diyelim ki ocaktan çaydanlığı alırken parmağımız sıcak çaydanlığa değdi ve yandı. Ne yaparız. Tabi ki üffleriz.(hatta bizler bazen yoğurdu bile üfleyerek yeriz ya onu karıştırmayalım şimdi). Bu arada üflerken hiç dikkat ettiniz mi dudaklarımızı ıslık çalacakmış gibi biçim verdik yani havanın çıkacağı alanı daralttık. Bi de tam tersini düşünelim. Bu sefer diyelim ki ellerimiz üşüdü ne yaparız? Hoh larız. Eee vücut aynı vücut ve içimizdeki havanın sıcaklığı da aynı ise nasıl hem sıcak hem de soğuk hava çıkarabiliyoruz peki diye düşünmeyelim işte bu noktada. Aynı havayı dar bir kanaldan(üfleyerek) geçirdiğimizde basıncını düşürüyoruz dolaysıyla havayı soğutuyoruz. Ya da tam tersi. İşte teorik ve pratik budur arkadaşlar. Konu buraya nerden geldi diyenler okumaya devam etsin lütfen. Uçakta, iniş hazırlıkları yaparken karbürator ısıtıcıyı açmam ve düşen devri tamamlamam gerekiyor ama ben nedenini bilemedim ilk zamanlar. Sonra öğrendim. Çünkü ben aslında gazı açtığımda ,gerçekte daha fazla benzin vermiyorum uçağa. Benzin zaten, mixture zengin , konumundaysa açılmış bir musluk gibi ,sürekli var yani. Gaz kolu ise bir kapakçık gibi sadece içeriye giren hava miktarını ayarlıyor ve yanma için gerekli olan oksijeni içeriye alıyor. Elbette hava girerken içeriye bir miktar rutubet yani su giriyor. İşte bu su ileride boruda donmasın , içeriye giren hava ısınarak girsin diye karbürator ısıtıcıyı açıyorum. Bu noktada devir düşüyor(egsoz kenarında nefes alsam benim de nefesim kesilir doğrusu), ben de düşen devri tamamlıyorum. Peki ben tüm bunları yaparken neler hissediyorum: Liseli aşıklar gibi mutlu, yasak aşk yaşanlar kadar heyecanlıyım. Uçuşa gideceğim gün, arabaya binip yola çıktığım an içimde uçuşan kelebekleri ve kanat çırpan kuşları anlatmamın imkanı yok. Bir kadının hayatta yaptığım yapacağım en güzel şey dediği genellikle çocuğudur. Benim çocuğum yok belki de o yüzden, bu güne kadar yaptığım ve yaşadığım en güzel şeyin uçmak olduğunu söyleyebilirim rahatlıkla.Bugün 6. uçuşumu gerçekleştirdim. Touch&Go(taçengo) ve meydan turu çalıştık.Hava trafiği fazla olduğu için sadece 5 kez havalanıp indim. (keşke daha fazla olabilse).Öğretmenim süperötesi süper. Bazen havada bazı şeyleri karıştırıp yanlış yapıyorum bana kızıyor hatta bir kere ciddi sinirlendi.(normalde birilerinin bana kızmasına ya da bağırmasına alışkın biri diilim ama o bile hoşuma gidiyor neredeyse açıkcası beni kendime getiriyor)Tam filmlerdeki gibiyiz. Hani bir koç vardır sürekli konuşur, bağırır, çalıştırır, asla memnun olmaz şımartmaz (hesapta). Aynen öyle işte. Ama iki gündür tam iniş adı verilen yani çalışmanın sonunda uçağı yere indirdiğimde enseme doğru bir şaplak atıp "Aferin kız. Bunu gerçekten sen bilerek mi yaptın" diyor. Aslında bana öğrettiklerini elimden geldiğince yerine getirmeye çalışıyorum ve oluyor galiba. Ama o uçuş sonrası gözlem notu olarak ısrarla vasat yazıyor. Gelelim korkulara. Bana sorulan ilk soru "korkmuyor musun?". Evet bazen korkuyorum ama düşmekten değil. Ölmekten hiç değil(çünkü o herzaman heryerde olabilir). Yanlış yapmaktan korkuyorum. Solo uçuştan çok korkuyordum. Bugün düşündüm de solo uçuşa daha 7 uçuş var.Ben henüz 6 uçuşta uçağı rahatça indirebilmeye başladıysam ve bu kadar(gerçekten bi dünya) çok şey öğrendiysem, demek ki o kadar da korkmama gerek yok diyorum . Diğer yandan bir pilot arkadaşımın söylediği geliyor aklıma. " ilk solo uçuşumda yanımdaki koltuk dev gibi ve bomboş görünmüştü. Hayatımda gözkapaklarımın bile terlediği tek gün olmuştu". Bakalım ben ne yapacağım. Ama şimdiden o gün hava ters rüzgarlı olmasın die dua etmeye başladım.

uçmak, cessna 152

Mon, 09 Apr 2007 13:34:51 GMT

.
	Takipteyim Shezu Wolkanca Minerva Pino LOST MrHoso Zeynepce cute-spot Dinodream Renderosity Flashfunpages	Sonunda Uçuyorum Bana göre çok ama çoook uzun süren bekleyiş ve prosedürler den sonra nihayet uçmaya başladım. Sayfalar dolusu yazarak, ancak, anlatabilirim aslında duygu ve düşüncelerimi. En kısa anlatımıyla ise dünyanın en güzel deneyimlerinden biri olduğunu söyleyebilirim ve böylesine güzel birşeyi yaşayabildiğim için kendimi şanslı hissediyorum. İlk günümde neler yaptım pekiii..İşte bunları: İlk gün uçuş planı nasıl doldurulur, manifesto(hala apron kartımı beklediğimden)nasıl doldurulur gibi prosedür işlemlerini öğrendikten sonra Uçaga binmeden yapılması gereken harici kontrolleri gördüm. Öyle ki kontroller daha aprona adım atar atmaz başlıyor.Belli bir sıra ve procedür dahilinde resmen didik didik uçağın herbir yerini kontrol edip, resmen hata aradık. Uçagın içine bindikten sonra bu sefer içinde herşeyi kontrol edip motor çalıştırmak için kuleden izin istedik.(yani izinsiz ve kontrolsuz hiçbirşey yapamıyoruz) motor çalıştırıp yine kontrollerimizi yaptık ve kuleden taksi müsadesi aldık(yani piste dogru hareket).Piste çıkmadan holding point adı verilen noktada durup yine kontrollerimizi yaptık.yine izin istedik kuleden.ve evet pist başındayız..nınınınıııımmm. tüm bunları yaparken hocam sürekli anlatıyor birşeyler ama bir yandan da sanki ben aslında tüm bunları biliyorum da o sadece hatırlatıyor havasında.. ve ben sadece bana verdiği talimatları yerine getiriyorum eğitimler aslında cessna 152 tipinde uçaklarla veriliyor. ve ilk bindiğim uçağın adı TC-SEA(tango çarli sierra eko alfa) yani, adı deniz olan bir uçakla gökyüzünde dolaşmak.şiir gibi... Fakaat, şiir daha ilk binişte yarıda kaldı:( Malesef uçaktaki akü problemi yüzünden pistin basından geri döndüm ilk gün. hemen diğer bir uçağa cessna 172 geçip aynı işlemleri tekrarlayarak pist başına geldik. ki bu sefer uçağı sadece ben kullandım pist başına kadar.hehe:) Sonrasında ise gazı sonuna kadar verdik ve ben daha ne olduğunu bile anlamadan havadaydık. ve hocam bana çalışma alanımızın olduğu bölgeyi gösterdikten sonra uçağın tüm kumandalarını bana bırakıp bir güzel sigara içti.ben kah yana yattım kah irtifa aldım öle salak salak oynadım durdum kumandalarla.İnişi gerçekten hatırlamıyorum sadece indiğimizi biliyorum o kadar. Ama hava alanından eve gelene kadar gördüğüm tüm araba plakalarını alfa brova çarli delta eko foxtrot....vs şeklinde kendi kendime tekrarladım durdum. İkinci gün elime verilen checklist ile uçağın tüm kontrollerini ben yaptım. bu arada gözlerimi de kulaklarımı da 4 açtım gerçekten. havada 90 derece sağa ve sola dönüşleri ve tam geri dönüşü öğrendim. Üçüncü gün süzülüş ve istenilen irtifada düz uçuşa geçmeyi öğrendim. dördüncü gün hocam uçağa oturdu bir misafir edasıyla haydi dedi. Nasıl yaniii. kuleyle yapılan telsiz görüşmelerini de benim yapmamı istedi. Cidden heyecandan nefes almayı unuttum.neyse toparladım(biraz gec olsa da:))Havalandıktan sonra irtifamızı yükselttik. herzamankinden daha da yükseğe çıktık.Dersimiz STALL.. yani şöyleki uçağın burnunu yaklaşık 40 derece yukarı verip tırmanmaya başlıyorsun normal uçustaki gazdan daha az bir gaz ile ve bu arada uçağın burnu aşağıya düşmek istedikçe lövyeyi kendine dogru çekerek uçağın burnunu yukarıda tutuyorsun. bir süre sonra uçak yukarı çıkacak yeterli gaz olmadığından düdük ötmeye(ikaz)başlıyor. ama hala devam ediyorsun....Anaaaa lövye elimde kaldı gibi bir replik olana kadar (düşünün arabada giderken direksiyon simidi elinize gelmiş) ve uçak düşmeye başlıyorrrrrrrrrrr.bu arada mideniz ağzınızda. lunaparktaki en hızlı radardan aşağıya iniyor gibisiniz.resmen içiniz cızlıyor..OFF Acaip güzel.Ve bu durumdan kurtulmanız gerek. hemen gazı sonuna kadar verip lövyeyi ileri itiyorsunuz(uçağın burnu kalkmak istedikçe) ta ki tekrar düz uçusu yakalayıncaya kadar.sonra gazı normal seviyesine getiriyorsunuz. tabiki burda anlatırken çok kolay görünüyor ama inanın uçakta hiçde bu kadar basitmiş gibi algılamıyor insan. .bu arada hocam bana oyunlar oynamayı da ihmal etmiyor mesela rahat rahat giderken birden gazı kapatıp motorların arzalandı ne yapacaksın bakalım hadi diyor.yada ben uçağı düz tutmaya çalışırken o havaalanı nerde kaldı ben felaştım beni derhal götür diyor vs...vs..ben ise zaten yarım kalmış aklımın diger bir yarısını o böle konuşunca yitiriyorum.normal hayatta algılaması güçlü ve zeki bir insan olduğumla övünen ben havada bazen kendimi aptal gibi hissedebiliyorum. çünkü bir hareketten diğerine geçmem istendiğinde bazen resmen track geliyor. Sanırım zamanla hepsini çok daha iyi oturtacağım ama şimdiden ilk yalnız uçuşumun heyecanını yaşamaya başlamadım desem yalan olur.3.günümde uçtuğum uçağın resimlerini aşağıya ekledim. Bu arada hergün başka bir uçağa biniyorum ve herbirinin içindeki göstergelerin yerleri farklı. o da biraz kafamı karıştırıyor aslında. önümüzdeki hafta sanırım bu problem de ortadan kalkacak. Ankaradan uçak gelecekk..

bu arada kendime notlar:

*Uçağın pervanesi saat yönünde döndüğü için merkezkaç kuvveti ile uçak sola kaçmak ister o yüzden sağı tok tut(pedal)
*İnişte uçağın burun tekerleğinin yere önce değmemesi için hafif lövyeyi geri tok tut.
*piste 90 derece açı ile 1500 feet te yaklaş.
*hız göstergesi beyaz arc a girmeden flap koyma:))

Oğlumuza kız arıyoruz :-)

Wed, 14 Mar 2007 16:25:25 GMT

Video: pasa

Oğlumuz 3,5 yaşında bir Labrador.